Berichten in categorie: blog

blaffen deden ze de hele nacht niet

Stine lag de hele nacht ongeveer tussen ons in, met nu eens de nadruk op Sjoerd, dan weer op mij. Soms de snuit een poosje naar het hoofdeinde, dan weer een tijdje richting de voeten. Ik duwde haar wat opzij, trok een stukje dekbed onder haar vandaan. Verder liet ik het zo. Sjoerd bleek hetzelfde gedaan te hebben. Met zijn drieën gaat dat prima. Tammo lag ernaast, op zijn eigen kleedje op een dekbed, heel zacht en comfortabel. Hij draait, hij scharrelt, hij weet het soms nog niet helemaal, zoekt dan weer een ander plekje, dondert met zijn volle gewicht op zijn matje. En zoekt en scharrelt en dondert nog een keer. Dat wil je niet op je, dat is lomp en ongedurig. Blaffen deden ze de hele nacht niet, hun eerste nacht in het nieuwe huis.

Vanmorgen schoof ik de gordijnen open, die ik gisteravond nog even snel had opgehangen. Toen de buurvrouw om een uur of kwart over zeven de deur uitging, begon Stine kort te blaffen en nam Tammo dat, zonder op of om te kijken, van haar over. Ze stopten ook weer snel, en Sjoerd gaf me direct op mijn kop, dat ik die gordijnen niet had moeten opendoen. Waarop ik zei dat hij niet zo moest zeuren. De hele nacht ging het goed, was het stil, niks aan de hand. Voorbeeldig, wou ik eigenlijk zeggen. En niemand anders die last van die paar blafjes heeft. Alleen wij.

Gisteren soep en hartige taart gegeten met het hele huis, met de Buren. Ik deed de champignonsoep, een buurvrouw had hartige taart gemaakt, met peer en noten. We waren met zijn achten, voor Sjoerd en mij was er een aparte taart, met vegan kaas. De honden scharrelden er een beetje tussendoor, Tammo lag vooral op de grond, ergens, Stine liep wat heen en weer, lag een hele poos onder de tafel, kroop eens op de bank, om te zien of dat wat was. Haar poten gleden uit op het gladde leer, maar daar gaf ze weinig om. Samengevat: ze gingen lekker hun gang, ik hoefde me niet om ze te bekommeren. Na het eten nam Sjoerd ze mee langs het kanaal voor een ommetje. Ik haalde de trap uit de berging en ging gordijnen ophangen. Een groot voordeel van geen alcohol drinken: na de maaltijd kun je nog gewoon weer wat doen, in plaats van inzakken en in slaap vallen. Sjoerd en de honden kwamen binnen. De gordijnen hingen. Ik sloot ze.

een pakje chocoladekoeken halen

Het slapen is een stuk aangenamer nu de caravan in de schuur staat. Bijna te warm, zei Sjoerd, die een winterdekbed en een pyjama met lange mouwen en lange broek nu eigenlijk teveel van het goede vindt. De kou van buiten maakt plaats voor de hitte van binnen, zo is er altijd wat. Volgens mij is het een vak apart, dat ik niet beheers, om voor seks goede taal te vinden, ik lees ook zelden iets op dat terrein wat ik passend vind. Gisteren las ik het woord ‘renderporno’, een prachtige aanduiding voor alle architectenimpressies, waarop de nieuwe woonwijk, de nieuwe fabriekshal, de aanbouw bij de tussenwoning, standaard voorzien wordt van weelderige planten, grote bomen, brede lanen, wijds uitzicht. Alles uit de computer, lukraak, als het er maar sappig uitziet. Met ecologie en duurzaamheid heeft het niets te maken. Niet te verwarren trouwens met rendierporno, maar dat is mijn woordentik, die altijd weer andere dingen waarneemt en vindt dan er eigenlijk lijken te zijn. Rendierporno.

Hij de honden, ik de boodschappen. Ik had trek in iets bij de koffie, en nu de hele exercitie alweer voorbij is, van boodschappen doen, een pakje chocoladekoeken halen, thuiskomen, koffiedrinken, de krant doornemen en de koek in twee delen opeten, lijkt het net alsof het niet had gehoeven. Maar van tevoren leek het nodig, die boodschappen, die koek. Of in elk geval: gewenst, het was verbeelding genoeg om voor in de benen te gaan, in de auto te stappen, mijn mondkapje voor te doen en achter het winkelwagentje de supermarkt door te lopen, op weg naar veganistische smeerkaas, komkommer, vanillestokje, spinazie, en en passant de koeken mee te nemen. Thuis keken de honden niet op, ze hadden me niet gemist. Sjoerd zat op de bank, ik vroeg of het goed ging. Ja, zei hij, de nacht doet kennelijk ook bij hem wonderen. Gisteravond, toen ik een telefoontje had gehad van iemand bij wie ik langer dan vijftien minuten dicht in de buurt geweest was, en die nu positief getest was op corona, kreeg ik een warm hoofd. Nou zal je het hebben, dacht ik, dubbel gevaccineerd en toch besmet. Maar vandaag alweer opgeknapt en aan de chocola. Feitelijk niks aan de hand, zoals wel vaker. Nu plannen maken voor vanmiddag, als ik de stad even in wil. En naar ons nieuwe huis, dat er staat en nog niet bewoond wordt. Wanneer, dat is voorlopig nog de vraag. Mooie tekeningen zijn ervan, met veel renderporno erin. Maar verder komen we voorlopig nog niet.

(Noot: Renderen, met de klemtoon op de eerste lettergreep, is het omzetten van driedimensionale beelden in fotorealistische beelden.)

rillingen maakten plaats voor lichte weerzin

Van pindakaas heb ik nooit gehouden. Nee, dat is te voorzichtig gezegd, ik haatte pindakaas. Altijd gedaan, nooit anders geweest. De geur alleen al, als je tegenover me een boterham met die vette smurrie opat, kreeg je de keuze: jij weg, of niet uitademen. Of ik weg. Vluchten! De minste geringste vleug van de lichtbruine babypoep bedierf mijn eetlust voor de komende drie kwartier. Niemand die daar ooit verbetering in zou kunnen aanbrengen. Ja, jij misschien, door op te houden met die vieze P. Het woord was al teveel. Maar soms gaan de dingen zoals ze gaan.

Sjoerd is gek op pindakaas. Altijd al, nooit anders geweest. Als je hem midden in de nacht wakker maakt en vraagt of hij er een boterham mee wil, zegt hij geen nee. Zeeziek, misselijk, brak, een kater, maar een boterham met het lichtbruine goud gaat er altijd in. Als Gods woord in de spreekwoordelijke ouderling. Niets heerlijkers dan een cracker, laat op de avond, dik belegd met het soepele smeersel, waar we bijna allemaal groot mee geworden zijn. Hij zeker. En een tweede ging er ook altijd wel in. En een derde. Met stukjes of zonder, Calvé of goedkoop, als het maar Pindakaas is. Het woord bezorgt hem een brede glimlach op de lippen.

En dan nu het wonder. Ik Eet Tegenwoordig Pindakaas. Jarenlang heb ik in het diepste geheim geoefend, eerst door in de buurt van de gesloten pot te komen, later mocht die even open, maar alleen op een kier. Nog weer later rook ik eventjes actief aan de materie, nog weer later durfde ik die kleffe massa met het topje van mijn vinger aan te raken. Of zelfs met mijn tong! Ik oefende het woord. Eerst binnensmonds, later fluisterend. Waar niemand bij was. De rillingen maakten plaats voor lichte weerzin. Weerzin werd lichte interesse. Maar niet te snel. Hard to get. Lang verhaal kort: na bijna 64 jaar leven en 33 jaar met Sjoerd lust ik tegenwoordig een cracker die ermee belegd is. En een tweede. En een derde. Lusten, wat zeg ik? Heerlijk! Kleine aanpassing gedaan: banaan, kokos. Die hij nu ook eet. Samen smullen we van crackers met pindakaas, plakjes banaan en kokosrasp. Sjoerd kan eindelijk weer ademen.

ballerina, baliekluiver

Stine was er al vandoor voor ik er erg in had. De deur open, en weg. Eerst dook ze nog achter de potplanten, de plank over, naar beneden, naar de sloot die daar onder zit. Toen ik haar terugriep, kwam ze even tevoorschijn, zette haar neus aan de grond en – floep – ze was vertrokken. Geen houden aan, het erf over, naar de voorkant van de boerderij, slingerend van links naar rechts en weer terug, zoals jachthonden dat doen. Schreeuwen had al geen zin meer, mijn verlies moest ik nemen, ik ben gaan douchen. Even later kwam ik weer buiten en natuurlijk: nog steeds geen spoor van Stine. Na het ontbijt heb ik Tammo aangelijnd, een extra jachtlijntje over de schouders mee, om haar aan te kunnen lijnen. Als ik haar vinden zou.

We liepen een ronde om de boerderij, de dam over, vóór langs de gracht, opzij langs de aardbeienkassen, achter over de betonplaat en langs de schuren. Ik ben er nog binnen geweest, roepend, maar niets reageerde. En weer terug naar de voordeur, vastbesloten om Tammo naar binnen te sturen en dan zelf maar op de fiets te stappen voor een grotere ronde, het veld in, eventueel naar de weg. En daar zat ze, voor de deur, heel timide. Hijgend, zwart van de modder, de vacht vol met bolletjes kleefkruid, ‘riebeltocht’. Ze was moe, dat was duidelijk, de tong uit de bek, maar ze had de weg terug gevonden, ze zat keurig bij de deur, ze blafte niet, ze was moe. Ik heb haar binnengelaten, te eten gegeven, lief toegesproken. Ze was weer thuis. Ik had wel een zendertje mee willen sturen om te zien waar ze is geweest. Niet ver, vermoed ik. De sloot in, de gracht in. Op zoek naar een kat, misschien. En er loopt hier een vos, dat zijn interessante geuren en bewegingen. In elk geval: de verloren dochter is weer thuis. Ik hoef niet op de fiets.

Ze zit vol kleefkruidbolletjes, kleiklonten, klitten. Dat wordt weer urenlang op de bank zitten, pielen, pulken, kammen, knippen. Zo’n langharige vacht is niet handig. Ze heeft het uiterlijk van een ballerina, het karakter van een baliekluiver. Hoe krijg je die in een overall?

die vrijheid, daar wil je wat mee. toch?

Buiten is het me bijna te fel, te heet. Trek ik mijn shirt uit, dan schuift er ineens een wolk voor de zon, of is er een gedachte die opgeschreven worden wil, waarvoor ik naar binnen moet. Onderweg kom ik door de keuken, zie ik de afwas, die intussen uitgelekt is en vraagt om opgeruimd te worden. Of ik moet even naar de wc, of er blaft een hond, een van de twee, ineens, zonder aanleiding, lijkt het wel. En zo kom ik net niet helemaal aan lezen toe en net niet helemaal aan schrijven. Buiten, binnen, lezen, schrijven, mijn leven speelt zich ertussen af. Inmiddels heb ik het afdruiprek leeg, een kikkertje op de foto gezet, dat in het gras voortsprong, mijn handen tegenkwam en nu vastgelegd is en weer verder hopt. En twee pinda’s gegeten

We zijn verhuisd, nu mogen de dagen weer gewoon worden, in plaats van dat er telkens nog een doos leeg moet, of een schroef in de muur, of, zoals eerst, in de weken daarvoor, 100 dozen vol, of twintig schroeven uit de muur. Het waren weken die zichzelf voortbewogen, ik hoefde alleen maar mee, alleen maar te doen wat me opgedragen werd door de verhuizing zelf, die als een Soeverein Vorst alles over me te zeggen had, en ik begreep en volgde hem woordloos, kritiekloos, ik wist wat er te gebeuren stond, hij fluisterde zelfs niet eens. En nu ik mezelf hier aantref, met de laatste volle dozen in de gang die daar eigenlijk te smal voor is, en met twee honden die eigenlijk niets anders willen dan ergens liggen waar ik ook ben, ofwel met een poot op een wiel van mijn bureaustoel, zodat ik geen millimeter bewegen durf uit angst iets vreselijks te veroorzaken, ofwel met een kop opdringerig in mijn kruis, vraag ik me ineens af wat ik zal doen vandaag. Dat hoefde al die weken niet. Ik deed wat moest en de dag vloog om.

De dagen worden langzaamaan weer gewoon, het einde van de verhuizing geeft me de regie terug, bijna heeft Sjoerd vakantie, zodat ook zijn agenda mij even niet meer dicteert, van vroeg opstaan en klaar zitten met de thee als hij weer thuis komt. En dan is het vrije leven begonnen, waar het allemaal altijd weer om begonnen lijkt. En vraag ik me af wat ik kan, wat ik zal. Want vrijheid is mooi, totdat je ontdekt dat er ineens weer een leven te vullen is, dat geen werk en geen verhuizing meer heeft als excuus. Als de boodschappen gedaan zijn, het huis schoon is, of nog niet maar bijna, of nog helemaal niet, maar van mij hoeft het ook niet, wat dan? Wat dan? Bijna is het twaalf uur, dan kan ik de salade gaan eten waar eerst nog pinda’s op moeten. Op het laatste moment, had Sjoerd gisteravond gezegd, toen ik de ingrediënten sneed en de avocadosaus blenderde, alles in twee plastic trommels, eentje voor hem, eentje voor mij, alleen de pinda’s nog niet, want die zouden maar slap worden.

Tot die tijd dien ik de tijd vol te schrijven, te denken, te leven, want die vrijheid, daar wil je wat mee. Toch? En hoe krijg ik die hond van mijn wieltje af? Als de hond van de buren zich nou eens liet zien, dan kwam ze wel overeind, luid blaffend, van weg jij, hier woon ik. Maar nu lijkt er geen beweging te krijgen in dat zachte zwart-witte hondenlijfje, dat de afgelopen weken voortdurend zo onrustig heen en weer gerend heeft, nergens meer thuis, of nog niet, overal bang. Ligt ze eindelijk ontspannen, is het weer niet goed.

ik heb even op de maan gestaan

Er ligt een lijstje voor me met kleine taken. Iemand bellen, iemand mailen, een afspraak maken. Het zijn de resultaten van een weekend weg: aan sommige dingen ben ik niet toegekomen omdat ik weg was, andere heb ik pas bedacht toen ik eventjes ver weg was. Je kijkt naar je wereld, je eigen leven vanaf een ander standpunt. Van de maan ziet je huisje er toch echt anders uit dan wanneer je op de wc zit. En ik heb even op de maan gestaan. Er rondgelopen, gewandeld, gefietst. De maan had een mooi en afwisselend landschap, een rivier en bomen, weids uitzicht. Met zon op mijn gezicht en de wind in de haren. Met een huurfiets en een instant maaltijdsalade-in-de-bonus van de Albert Heijn, bij gebrek aan geopende restaurants. En met een mango-ijsje op de terugvlucht. Het was fijn om op de maan te zijn, ik genoot van het uitzicht, van de frisse wind, van het andere perspectief. En terug op aarde moet ik altijd even wennen aan de lucht hier, de blik, het eten. Tammo ploft in zijn mand, Stine legt zich naast me neer. De groene specht lacht zijn vrolijke schampere geluid door de deur naar binnen. Ik ben blij, ik ben weer geland.

voor een tijd een dak boven ons hoofd

Lieve mensen,

Deze keer richt ik me speciaal tot jullie. Met een verzoek. Dat zit zo: Sjoerd en ik hebben ons mooie huis in Westernieland per 1 juli verkocht. We hebben er jaren met veel plezier en inzet gewoond en zijn nu toe aan de volgende stap. Die gaat er komen, vanaf begin november kunnen we aan de slag in ons nieuwe huis in Groningen. Daar zal het een en ander verbouwd worden, voor de kerst hopen we onze voeten er onder de tafel te steken. Maar daartussen, wat moet er daartussen?

We zijn op zoek naar tijdelijke woonruimte. Iets voor Sjoerd en mij, voor Tammo en Stine, onze twee stabij’s. Iets op maximaal zo’n 20 kilometer van Sjoerds werk in Groningen. Appingedam is een prima optie, Uithuizen ook. Of de stad Groningen. Het zou mooi zijn als er een treinstation of een goede busverbinding in de buurt is, dan kom ik ook nog eens ergens. En de honden, die horen erbij. Van alles zou kunnen: het voorhuis van een boerderij, of antikraak, zolang het maar goed bewoonbaar is.

Zou je willen rondkijken, rondvragen? We hebben ons op allerlei plekken ingeschreven, maar zeven maanden iets huren, dat valt in deze drukke woningmarkt nog niet zo mee. En voor de goede orde: alle vakantiehuisjes die tot nu toe getipt zijn, zijn al bezet of worden per week verhuurd voor een hoogseizoentarief. En in de meeste vakantiehuisjes zijn Tammo en Stine helaas niet welkom.

Het gaat om de periode van half juni tot (eind) december. Twee mensen en twee honden. Weet je iets? Laat het ons weten!

we gaan het durven

Tammo knort, ik hoor het vertrouwde raspen van zijn ademhaling. Zachtjes, regelmatig, zijn adem is een ondertoon in het leven geworden. Een oude hond is hij nu, die het vooral hebben moet van slapen. Terwijl de dingen gebeuren, slaapt hij. Zo nu en dan wordt hij wakker, laat zich gelden. Een schim van oude tijden, toen hij jong en sterk was. Soms blaft hij. Hard. Meestal als Stine het hem voorzegt, als zij begint te piepen, te gillen, te donderjagen desnoods. Dan wil hij nog graag een duit in het zakje doen. Om even daarna weer over te gaan tot de orde van de dag. Rustig knorren.

We hebben gasten, ze gaan hun eigen gang, ze lezen of wandelen of doen andere dingen. Zo nu en dan komen ze voor de dag. Dan maken we praatjes, dan komt het tot een gesprek over de dingen. Over taal, cultuur, iets maatschappelijks, over de natuur, over hoe het gaat. Of over ons nieuwe huis, dat al een poos ook hun huis is. Ze vertellen, ze vragen, ze luisteren. Wij doen hetzelfde, het gaat op een vloeiende manier, het is bijna onfatsoenlijk om te proberen zo’n gesprek te beschrijven. Omdat het gaat zoals het gaat: goed, het zijn fijne momenten, van onderzoeken, herkennen. Van ontmoeten, vooral.

Want dat is toch wat je ‘am besten’ doet in een gesprek: je herkent iets bij de ander. Je toont, de ander herkent. Je luistert, vraagt door, iets van jezelf vind je in de ander, de ander iets van zichzelf in jou. Contact maken is verkennen, herkennen, erkennen, en in dat vreemde niemandsland ontstaat een web van onzichtbare draden, van vraag en antwoord, van willen weten en van willen vertellen. Fijn dat jij er bent, dat de ander er is, dat is van waarde, en dat draag je samen, door dat ragfijne kwetsbare web, dat door praten en luisteren, door spreken en zwijgen steeds een beetje sterker en vertrouwder wordt, steeds een beetje meer kan dragen. Totdat het een tikje hebben kan. Een tikje, omdat iemand zich niet begrepen voelt, omdat een vraag zeer doet, een antwoord iets openhaalt.

En dan is er weer dat voorzichtige vragen, dan wordt er hersteld, geweven, net zolang tot het web weer sterk genoeg is. We zijn aan het weven met onze gasten. We kennen ze lang, er is voldoende basis. Er is ook een doel: we worden goede buren. We gaan het avontuur aan, van levens delen in huizen die verbonden zijn, de muren en plafonds, de vloeren en leidingen gedeeld. Ons verlangen om ooit te wonen met mensen om wie we geven, om sociaal en cultureel aangehaakt ouder te worden, gaat in vervulling. Niet omdat Sjoerd of ik had bedacht dat het er nu al de tijd voor is. Maar het kwam. De vraag werd gesteld. We zijn begonnen met een antwoord.

De andere buren kennen we inmiddels ook, de eerste draadjes zijn geweven, de intentie is uitgesproken, over en weer: met deze mensen zien we dit avontuur zitten, en zij met ons. Vragen, antwoorden, voorzichtig dat dunne ijs betreden, dat kwetsbaar is als je elkaar nog maar nauwelijks kent. Aarzelend, kleine stapjes voorwaarts. Wil jij mij, ik jou, kunnen we het samen aan? We gaan het durven.

De tijd die komt is een tijd van inpakken, meenemen, achterlaten. Van afscheid, herinnering, o ja, o nee toch. Je haalt wat overhoop als je twaalf jaar in een groot huis woont. Als je twaalf jaar in een klein dorp woont. Tegelijkertijd zijn we aan het weven. En passant wordt ons nieuwe huis nog wat aangepast. Er is voldoende te doen, rondom dat oude, dat voor een deel los moet, en het nieuwe, dat voor een deel opnieuw moet hechten. Draadjes weven, andere juist losmaken, afhechten. Het zijn drukke maanden, vol emotie, en ondertussen wordt het telkens ook gewoon weer avond. Ik stel me voor dat die spin, die zijn webjes weeft, ook gewoon weer slapen gaat. Morgen weer verder waar hij gisteren was gebleven.

Avond dus. We ruimen op. Tammo wordt wakker. Snoeihout gaat in de kruiwagen. Siergras, dat ooit jong en groen en veelbelovend was, dat groeide en bloeide en tot in de diepte van de wintertijd zijn schoonheid spreidde. Dat bescherming bood en een prachtig wintersilhouet gaf. En nu het nieuwe voorjaar komt, maakt het plaats, komt het los van zijn wortels. We hebben het afgeknipt, Sjoerd brengt het naar de bult achter de garage. De eerste groene uitlopers zijn alweer zichtbaar. Tammo komt in beweging, gromt, blaft. Sjokt, drinkt wat uit de vijver. Hij heeft het hier voor het zeggen. Laat dat duidelijk zijn.

Ertussen

Zal ik het zwembad reserveren, dacht ik. Vanaf donderdag kan het, een uur per dag. Je kan er lange banen trekken, langer dan ik nu redden zou, met mijn ongeoefende lijf na een Coronajaar met weinig zwemwater. Omkleden langs de rand, na afloop koud douchen, zo houd je de kans op besmetting klein. Het leek me een leuk idee. Maar naarmate de dag dichterbij komt steeds een beetje minder. Het lijkt me koud en ver, de afstand tussen warm water en warme kleren.

Vandaag wordt het veertien graden, morgen achttien, hier en daar twintig. Maar daarna. Elf, tien, acht. Net als ik lekker op gang kom, de korte broek uit de kast, misschien even de tuin in voor een klusje, als de zomer in zicht is, wordt het ineens weer acht graden! Ik vrees dat de pers komt kijken, dikke jassen aan, camera mee. Een microfoon aan zo'n lange hengel, om te zien wie het waagt om zijn veel te lange baantjes te trekken met veel teveel afstand tussen warm water en warme kleren. Daar willen ze wel een schamper filmpje van uitzenden. Klappertandend, kippenvel.

Het weer lokt om naar buiten te gaan. De honden mee om een eindje te sjouwen, en ze dan thuis met een bak vlees gerust te stellen voor de komende paar uur. Zodat ik schrijven kan en mijn gedachten ordenen. We hebben ons huis verkocht, we gaan hier weg. Wat haalt dat overhoop? En ook: we gaan ergens naartoe. Verheugen, zenuwachtig zijn. En dan nog: de tijd tussen weggaan en aankomen. Zeven maanden. Geen idee waar ik die doorbrengen ga. Nog steeds niet.

Je zou kunnen zeggen: ik sta op, ik ga een eind lopen. Dan weet je dat je weggaat. Dat je ook weer thuiskomt. Maar hier weggaan en ergens anders aankomen, dat is iets anders. Ja, zeggen sommige mensen, dat doe je altijd. Je cellen veranderen, je groeit, je wordt ouder. Degene die vertrok is niet dezelfde als die aankomt. Je huis, je honden, alles is al na een half uur niet meer hetzelfde. En toch, thuiskomen is vertrouwd. Over een poosje hebben we een ander huis. Ik weet al hoe het er daar uitziet. Waar de muren staan, wie de buren zijn. Hoe ik het hebben wil, waar de wc komt, de eettafel, het bed.

Dat het weer een thuis gaat worden, lijkt me logisch. Je pakt de spullen uit, zet ze in de kast. Je zet het eten op tafel, je ruimt af. Knipt een lampje aan, leest nog even in de krant. Je knipt het lampje uit, zegt elkaar welterusten. Je slaapt nog even niet, omdat je hoofd tolt. Uiteindelijk lukt het wel. En dan is het ochtend, je vraagt je af waar je bent. En het dringt vanzelf tot je door: ik ben hier thuis. Als je dat maar vaak genoeg doet, met je eigen spullen om je heen, je eigen honden, je eigen liefste, dan lukt dat wel. Overdag de dingen doen, ’s avonds in slaap vallen, je ‘s morgens soms nog even afvragen waar je ook alweer bent.

Maar zover is het niet. Eerst moet alles overhoop, los van de muur, uit de kasten. Oud zeer kom je tegen, oude liefde. Het ruwt je een beetje op, het gaat van binnen zeer doen, schuren, prettig of onprettig, allebei. Alles wat meegaat, moet in dozen, alles wat niet meegaat moet in andere dozen. En die dozen moeten ergens opgestapeld tot er een auto komt die ze meeneemt. Je raakt dingen kwijt die je nooit meer terugvindt. Je vindt dingen terug die je nooit was kwijtgeraakt, je vindt dingen waarvan je niet eens wist dat je ze had, of nog had. Ze gaan in dozen, ze gaan mee of ze gaan niet mee. Hoe dan ook: alles gaat hier weg. Net als jijzelf, je gaat hier ook weg. Ergens heen.

Een tussenhuis. Het huis tussen andere huizen in. Van hier naar daar, maar nu nog even niet, er komt eerst nog iets tussen. Meestal is dat geen goed bericht: ‘Ik zou naar je toe maar er kwam iets tussen.’ Het oude huis ken ik als mijn broekzak. Ik heb het ontworpen, ik heb het verbouwd, de lijntjes getrokken, de kamers gekleurd. Twaalf jaar hebben we er doorgebracht, de liefste en ik. De ene hond is er oud geworden, de andere nog jong en speels gebleven. We zijn er getrouwd. Over iedere drempel heb ik mijn voeten getild. Straks komt het nieuwe, ik leer de lijntjes kennen, trek er een paar nieuwe bij. Maar eerst dus het tussenhuis. Leeg vel, geen lijntjes, geen kleur. Ik weet nog niet waar ik ’s morgens wakker word om me af te vragen waar ik ook alweer ben.

Van warm water naar warme kleren, oké. Maar daartussen.

tv

Zal ik het zwembad reserveren, dacht ik. Donderdag gaat het open, Papiermolen in Groningen. Buitenbad, 50 meter. Je kan er lange banen trekken, langer dan ik nu redden zou, met mijn ongeoefende borstcrawl na een Coronajaar van weinig zwemwater. Je kunt reserveren, een uur per dag. Omkleden langs de rand, na afloop alleen koud douchen, je houdt de kans op besmetting klein. Het leek me een leuk idee. Maar naarmate de dag dichterbij komt, nemen de bezwaren toe. Het lijkt me koud en ver, als ik de afstand tussen warm water en warme kleren moet overbruggen. Dat koude douchen lijkt me geen punt, even lekker schreeuwen en je voelt je ineens weer jaren jonger. Thuis doe ik dat vaak, dat koude, niet dat schreeuwen. Als ik zin heb. En ik heb best vaak zin.

Vandaag wordt het veertien graden. Morgen achttien, overmorgen ook. Maar daarna. Elf, en daar zit het breekpunt. Als ik net lekker op gang kom, wen aan de zomer, de korte broek uit de kast, misschien even iets in de tuin doe, en daarna is het ineens weer elf graden. Terug naar elf! Ik vrees de pers, die natuurlijk komt kijken, een camera mee, en een microfoon aan zo'n lange hengel, om te zien welke idioot het waagt om zijn veel te lange baantjes te trekken in een veel te koude omgeving met veel teveel afstand tussen warm water en warme kleren. Daar willen ze wel een filmpje van met klappertandgeluiden, om de rest van Groningen schamper om te laten lachen. Nee, ik doe niet mee, ik blijf thuis. Voor de buis.